Junto con C. Lois, C. Núñez, P.G. Sequeiros en el núm. 122 de la Revista Números de
Na aula pedimos a miúdo que o alumnado “estime” antes de resolver un problema. Pero moitas veces, o que realmente reciben como mensaxe é: di un número calquera, rápido, sen pensar demasiado.
E cando responden así, concluímos que “non saben estimar”.
O problema non sempre está neles:
moitos deses erros son simplemente un eco de como ensinamos.
Se para un estudante estimar é lanzar un número ao chou, non é desinterese nin falta de razoamento. É que, dalgún xeito, lle pedimos unha resposta antes de ensinarlle a:
Cando estes pasos non se traballan de maneira explícita, a estimación convértese nun exercicio baleiro, case mecánico: “digo algo porque a profe o pide”.
A estimación é unha competencia transversal que lles axuda a:
É, ademais, unha porta de entrada preciosa ao pensamento matemático: invita a
observar, comparar, anticipar, xustificar…
e todo isto sen esixir exactitude.
É unha maneira de
pensar, de mirar o mundo e de relacionarse cos números.
Cando ensinamos ao alumnado...
a mirar con intención, a fixarse, a comparar, a argumentar,
entón a ESTIMACIÓN convértese no que realmente é: