Na aula pedimos a miúdo que o alumnado “estime” antes de resolver un problema. Pero moitas veces, o que realmente reciben como mensaxe é: di un número calquera, rápido, sen pensar demasiado.
E cando responden así, concluímos que “non saben estimar”.
O problema non sempre está neles:
moitos deses erros son simplemente un eco de como ensinamos.
Que entende un neno ou nena cando lle pedimos que “estime”?
Se para un estudante estimar é lanzar un número ao chou, non é desinterese nin falta de razoamento. É que, dalgún xeito, lle pedimos unha resposta antes de ensinarlle a:
- Observar: mirar as cantidades con calma.
- Comparar: relacionar o que ve co que xa coñece.
- Xustificar: explicar por que pensa que a súa aproximación ten sentido.
Cando estes pasos non se traballan de maneira explícita, a estimación convértese nun exercicio baleiro, case mecánico: “digo algo porque a profe o pide”.
Por que é importante ensinar a estimar ben?
A estimación é unha competencia transversal que lles axuda a:
- Tomar decisións rápidas e razoables.
- Validar resultados, ten sentido este número?.
- Desenvolver sentido numérico e criterio de magnitude.
- Perder o medo a errar e aprender a axustar.
É, ademais, unha porta de entrada preciosa ao pensamento matemático: invita a
observar, comparar, anticipar, xustificar…
e todo isto sen esixir exactitude.
A estimación non é un ritual previo ao cálculo
nin unha resposta rápida e inconsciente.
É unha maneira de
pensar, de mirar o mundo e de relacionarse cos números.
Cando ensinamos ao alumnado...
a mirar con intención, a fixarse, a comparar, a argumentar,
entón a ESTIMACIÓN convértese no que realmente é:
